POEMAS DE ANTUN BRANKO ŠIMIĆ (DRINOVCI, 1898 – ZAGREB, 1925)

FOTO Julia Camilletti

 

Traducción de Pablo Serr

EL CUERPO Y NOSOTROS

Por mis venas corre el veneno que bebí
de voluptuosos placeres, en noches de borrachera.
Y el veneno corroe. El cuerpo se pudre. Habito mi propio cadáver.

Y el cuerpo me repugna. ¿Cómo podría uno
deslindarse de su cuerpo, quedar limpio de él?
El cuerpo es una carga, un intruso, podredumbre pura.
Con gusto dejaría el mío en cualquier parte
y huiría de él, volaría por siempre en libertad.

De este modo vivo con él, en él. Inseparable.
¿Oh quién me mantiene unido a este extraño?
El cuerpo: su peso me religa a la tierra
y entero me arrastrará a ella, sin descarte.

Junto a la cama una joven mujer sonriéndome.
¿Cómo podría llegar hasta ella solo, sin cuerpo?
No puedo desde él. No tengo permitido tocarla.
Mi roce, como el roce de la muerte, esparce destrucción por doquier.

En sueños nos separamos. Pese a todo me desprendí, estoy flotando
y quiero volar, dar vueltas por el aire –

Y me despierto: estoy tendido en mi propio cadáver.

 

TIJELO I MI

Kroz moje žile te
e otrov što ga popih
u nasladama, u noćima pjanim.
I otrov truje. Tijelo trune. Ja živim u lešu.

I tijelo mi se gadi. Može li se kako
odijeliti od tijela, biti
ist od tijela?
Tijelo je teret, tuđin, trulost.
Ja bih ga rado ostavio negdje
i utekao od njeg, odletio zauvijek u slobodu.

Ovako živim s njim, u njemu. Nerazdjeljiv.
O tko me spoji s ovim tuđinom u jedno?
Tijelo: težina drži me za zemlju
i odvu
i
e me u nju svega, bez ostatka.

Uz krevet mi se mlada žena smije.
Kako bih došo do nje sâm, bez tijela?
Ne mogu iz njeg. Ne smijem je da taknem.
Moj dodir, kao dodir smrti, sije svud rasulo.

U snu se razdvojimo. Ipak sam se otkinuo, lebdim
i ho
u da poletim, da prhnem –

I probudim se: ležim u svom lešu.

 

LA MUERTE Y YO

La muerte no está fuera de mí. Ella está dentro mío
 desde el principio: conmigo crece
 a cada instante
                 Un día
 yo me detengo
               mas ella no deja de crecer
 en mí aunque no llega a traspasarme del todo
 sino que alcanza hasta mi extremo. Mi final
 es su verdadero comienzo:
                           cuando sigue reinando sola

 

SMRT I JA

Smrt nije izvan mene. Ona je u meni
od najprvog početka: sa mnom raste
u svakom času
              Jednog dana
ja zastanem
            a ona raste dalje
u meni dok me cijelog ne proraste
i stigne na rub mene. Moj svršetak
njen je pravi početak:
                      kad kraljuje dalje sama